Unha manda de pezas para Isaac

Dos eidos da "Terra Brava" de Lugo chega ás nosas mans esta peza textual conmemorativa de Marica Campo , adicada a Isaac. Tal como se fose a mesma historia do Rei Lear de William Shakespeare, achéganos unhas lembranzas vividas e compartidas, a través dun alento esbravexo que reclama xustiza. *** Como o rei Lear Tería que lle pedir desculpas a Isaac Díaz Pardo por comparalo cun rei, a el que, sen dúbida, era republicano. Porén, coas palabras que Shakespeare pon en boca de Corelia, a filla dilecta de Lear, quero iniciar esta breve manda: “Non somos os primeiros que, obedecendo as intencións máis honradas e querendo obrar ben, caeron nas maiores desventuras” .  Os motivos dun dos galegos máis egrexios do século XX ben se poderían cualificar  así, de honrados e cheos de boa intención. Mais sería inxusto deixalos só niso. A creatividade, intelixencia e sinxeleza dunha persoa así, merecen que o xuízo da historia lle sexa –como lle é- máis favorábel que o das leis interpretadas des...

Nesta iniciativa d' Unha manda de pezas para Isaac tamén participa a Asociación Galega de Editoras . Achéganos un texto onde podemos (re)descubrir a faceta de Isaac como editor. ISAAC EDITOR O 16 de decembro de 2006, durante a segunda Noite da Edición da Asociación Galega de Editoras, celebrada no Liceo Casino de Pontevedra, o noso gremio nomeaba a Isaac Díaz Pardo Presidente de Honra desta Asociación . (Naquel acto tamén se recoñecía a Sabino Torres cun Premio á Edición Histórica). Dende ese 2006 Isaac pasaba a ser o primeiro, e único ata hoxe, presidente de Honra da Asociación Galega de Editoras, o colectivo que, creado en 1982, integra hoxe corenta selos editoriais e o 90% da produción editorial do país. A dimensión como editor de Isaac Díaz Pardo é fundamental para entender a reconstrución cultural que viviría Galicia, directamente dende a Transición, pero xa moitos anos antes, en plena ditadura, dende comezos dos anos sesenta. Por una banda, el representa, na súa propia figura...

O profesor Juan Fernando de Laiglesia, Catedrático emérito da Facultade de Belas Artes da Universidade de Vigo, fainos chegar a súa correspondente "achega" para incorporala a "Unha manda de pezas para Isaac". " Benquerido Isaac: O primeiro que fixen cando me instalei en Pontevedra para formar a Facultade de Belas Artes foi buscar como poder falar contigo e pedirche a túa opinión sobre o estado da arte na Galiza. Recibíchesme inmediatamente en agosto de 1990 no IGI (Instituto Galego de Información) onde a cociña, as mesas triangulares deseñadas por ti, a sala de reunións, o arquivo e a idea da nosa terra parecían ser o mesmo; toda unha inxección de espírito, un concepto de territorio e unha filosofía de vida. A miña intención era asegurar que houbese un fío condutor dende o Seminario de Estudos Galegos ás Belas Artes na Universidade do Noroeste Ibérico. Uns meses despois, no edificio do Fogar Provincial na rúa Serra de Pontevedra que acolleu os nacentes anos...

Cartaz da exposición Luz e Compromiso - IES número 1 de Ordes - maio-xuño 2012 (deseño: Martiño Picallo) A peza que vos presentamos hoxe procede de dúas profesionais do ensino público, Maka Arca e Ana María Mosquera, que aló polo 2012 lles deu por reivindicar a figura de Isaac Díaz Pardo entre o alumnado do IES núm.1 de Ordes (A Coruña) mediante unha mostra que abranguía diversos ámbitos da vida e da profesión. Esta mostra foi rotulada co nome “Isaac Díaz Pardo. Luz e Compromiso” e tivo tal aceptación que mesmo estivo noutros centros de ensino do país como o IES de Brión , CEIP de Touro , o IES Lamas de Abade en Compostela (todos eles na provincia da Coruña) ou o CEIP Aurelio Rey García de Cuntis (na de Pontevedra) ou na Facultade de Ciencias da Información da Universidade de Santiago de Compostela. Aínda é hoxe o día que está dispoñíbel para todos aqueles que o precisen. Esta é a alfaia que nos mandan Maka e Ana, recoñecidas defensoras de figuras egrexias coma a de Isaac Díaz Pardo ...

Debuxo de Isaac Díaz Pardo (ano 1973) Baldomero Iglesias Dobarrio - Mero - súmase á homenaxe a Isaac Díaz Pardo cun texto no que recorda as vivencias con el, dende a proximidade, a coincidencia e o compromiso. Compromiso como o que sempre tivo Mero dende o contexto da defensa dos dereitos sociais, das liberdades públicas... Coñecido cantautor, poeta, narrador e cofundador de grupos imprescídibeis dentro do panorama musical, social e cultural galego (nomeadamente Fuxan os Ventos e A Quenlla ), o mestre de Vilaba canta deste xeito: " De Isaac Díaz Pardo, na sorte de telo coñecido! Véñense á memoria moreas de vivenzas compartidas na fortuna dos camiños e andainas. As máis lonxincuas son xa daqueles momentos subvertidos nas incipientes liberdades dos anos oitenta, nos tempos que organizaba actividades culturais e concertos en Sargadelos, onde era a cabeza pensante, o director técnico e o primeiro en abrir pola mañá, moi cedo ou de pechar cando o corpo llo pedía, normalmente cedo, de...

A historiadora e política nacionalista galega Encarna Otero gusta de agasallar a Isaac con este par de imaxes. Con elas cavilamos todas/os e iniciamos os recordos... Coa primeira indica: " O pracer da leitura partillada tomou forma para sempre en Sargadelos ". A segunda vén acompañada desta reflexión: " O mundo e a vida colleron forma, cor, movemento e ledicia co caolín galego e a as mans e o alento de tantas xentes que Isaac Díaz Pardo uniu no proxecto Sargadelos – O Castro, un dos símbolos culturais e empresariais de Galiza ".

Isaac Díaz Pardo abandona o IGI (foto: Héitor Picallo) Profesor en Xeografía e Historia Amancio Liñares fainos chegar un artigo publicado outrora en La Voz de Galicia no que recorda a figura de Isaac Díaz Pardo e, así mesmo, o IGI (Instituto Galego da Información). Deixa caer, incluso, que a alma mater de Sargadelos poida ter nun futuro un Día das Letras Galegas; mais no que fai fincapé é na "expulsión" que sofre Díaz Pardo do IGI . Logo de contemplar unha fotografía lanzada na prensa deses días (da autoría de Héitor Picallo coa colaboración de Silvia Arca Somoza), Amancio Liñares lanza arduas críticas que teñen que ver, sobre todo, cos conceptos de "dignidade" e "humanidade". O texto, titulado "Con Isaac, sempre", di así: " Con Isaac, sempre A foto encheume de indignación, de carraxe. Dá arrepío vela. Un non pode quedar indiferente ollando ó ilustre, bo e xeneroso Isaac Díaz Pardo recollendo os seus efectos do edificio do Instituto Gale...

Castelao (Sargadelos) Con verso áxil Salvador García-Bodaño recorda a biografía de Isaac Díaz Pardo , dende o seu nacemento na cidade de Compostela, na casa da Tumbona, até a súa etapa creativa. O autor, membro da Real Academia Galega e prolífico escritor na nosa lingua propia, trae na súa escrita aqueles crueles episodios do levantamento militar que lle arrebatarían a vida a Camilo Díaz Baliño, así como a milleiros de persoas (tantas aínda sen recuperar os corpos polos seus familiares, tantas desaparecidas, tantas...).  E delata aos asasinos da falanxe, e recorda a historia, e fai fincapé en varias das grandes virtudes que gozou Isaac: ser difusor e defensor da cultura e idioma de Galiza, restaudor da patria asoballada e axente activo na resistencia a prol da creatividade. Aquí queda o poema-agasallo, fermoso e valente. ACORDANZA                           ...

O crego galeguista Alfonso Blanco Torrado -mestre, biógrafo, ensaísta e activista cultural- quixo sumarse tamén á iniciativa de conmemorar a existencia, entre nosoutros, de Isaac Díaz Pardo . Colaborador incansábel na Recuperación da Memoria Histórica e creador do coñecido Festival de Pardiñas , Alfonso gusta de propagar aos catro ventos estes seus sentimentos e reflexións. Isaac Díaz Pardo acompañado por Alfonso Blanco Torrado (foto: Xosé A. Arias - Xermolos) " ISAAC, imprescindible para o noso pobo Se Isaac foi unha das persoas máis imprescindibles do noso país no século XX, a súa transcendencia para as persoas que tivemos a fortuna de coñecelo aínda é máis grande. Coñecino na miña mocidade cando asistín a algunha das súas actividades no Castro e en Sargadelos. Nestas visitas acompañaba a Manuel Espiña e ao arquitecto Andrés F. Albalat. Impactoume a síntese que acadara entre modernidade e tradición, mesmo dotando á produción artística das súas factorías dunhas señas fieis ás no...

Óleo de Isaac Díaz Pardo Mercedes Rozas Caeiro gustou de escribir no 2012, dende as páxinas de La Voz de Galicia, unhas palabras para louvar a memoria de Isaac Díaz Pardo , por esas datas falecido. Esta historiadora, comisaria de exposicións e crítica da arte, é membro do Padroado do Museo do Pobo Galego e conta con multitude de publicacións  que avalan a súa traxectoria.  Aquí se entregan, de forma extractada, uns parágrafos daquel artigo que seguramente vos vai emocionar tanto coma a nós. " O valor do compromiso na obra de Isaac Díaz Pardo Son moitas as creacións de Díaz Pardo nas que desafía ao poder co compromiso, construindo con personalidade propia e en clave contemporánea a idea do inmediato, representando escenarios próximos dun país que el entende dende a defensa da identidade e a recuperación da memoria. O traballo dos homes do mar e do campo, as reivindicacións do pobo erguido e alporizado ou a forza do berro das cancións trovadas por o cego Za...

Pilar Sampedro , grande impulsora de multitude de iniciativas culturais, membro dunha manchea de colectivos que navegan polos regos da identidade galega, da difusión da lectura e da igualdade de xénero, participa dende a palabra con este texto que busca colaborar na conmemoración do aniversario de Isaac. Alén de formar parte de Alento Esbravexo e do colectivo Na Varanda , é autora de numerosos materiais didácticos, experta en literatura infantil, bibliotecas escolares e agasalla ao homenaxeado -e igualmente a todas e todos nós- con este fabuloso texto, sen dúbida poético, sen dúbida sentido e tinguido de valentía, e evidentemente que toca a febra do amor. Amais diso, fíxadevos con que composición tan fermosa ilustra as súas palabras!!! " Se tivera que escoller unha icona lembraría a moeda de pago á xente da cultura o agasallo de voda o detalle para que te lembres do país o azul cobalto que tivemos en cada casa: a vaixela na cociña, os xogos de café, a figura do...

Dende as terras do histórico Terzo de Calo (Teo) Eduardo Liste Carro entrega unha manda na honra dun home moi grande que disque todo el cabía nun corpo ben pequeno: Isaac Díaz Pardo .  No vídeo que facilita lembra o seu contacto con el, subliña a importancia da Recuperación da Memoria Histórica e non esquece aquelas persoas que -coma o seu pai e o seu tío, Constante e Faustino Liste Forján , respectivamente- entregaron a súa vida por defender a Democracia e a República.  Isaac e Seoane foron quen de colaborar no rescate desa memoria, a memoria dos demócratas, co obxecto de dignificala e divulgala por medio da cerámica, publicacións, o seminario de investigación, o Museo Carlos Maside, o Instituto Galego de Investigación, unha multitude de actos e un longo etcétera. Velaquí a gravación que lle fixemos o13 de xullo de 2020.

Antonio Quesada Rodríguez , alén de médico, é artista plástico e músico. Para conmemorar o centenario do nacemento de Isaac Díaz Pardo compuxo esta marabillosa peza musical titulada Canción de Espertar . A este respeto, o autor achega a seguinte reflexión: " Como unha canción de espertar que nunha mañá de choiva alegra os oídos de orfos e vellos, de pobres e enfermos, de viúvas ou viúvos ou daqueles que sofren a soidade ou o desamor; así, ti, Isaac... alegras co teu talento os corazóns, pois coa túa arte lograches socializar a creatividade ". Seguramente que vos ha gustar tanto coma a nós. Velaquí fica o enlace para que o vexades.