Publicacións

De Charo Golmar a Isaac Díaz Pardo

Imaxe
Dende as terras do Deza chega unha manda feita poema, que recende a esas mans que se entrecruzan e Isaac deseñara para a edición de Memorias dun neno labrego. .. Porque a autora destes versos, Charo Golmar, ben sabe dos sabores nos que se mergulla: a súa obra entra dentro do entrañábel, como é ela mesma, do agarimo -que sempre desprende-, da tenrura... Porque a poesía, dende o social, serve para facermos memoria, para recuperarmos a palabra das persoas esquecidas (ou que queren esquecer) e darlles voz e alento. E esta composición chega logo de que a autora se estree como poeta, fíxoo concretamente o ano pasado, cando menos para o público, pois co Nobelo de luz aluméase cunha muxica o vieiro da palabra, o camiño do idioma (ese que tanto defendeu Díaz Pardo e os galeguistas, non esquemos o presidio e a coherencia de Xesús Golmar), as congostras da nosa identidade, os mares da nosa cultura, os universos do que nos é propio...  Por iso, e moito máis, beizóns e saúde dende a palabra dunha

Siro, Isaac Díaz Pardo e a arte galega

Imaxe
Estampa que Siro elabora sobre Isaac Díaz Pardo Resulta obvio que o nivel de produción artística do pobo galego é máis ca significativo na actualidade, que contamos con profesionais da ilustración, da banda deseñada e das artes plásticas en xeral de moi alto nivel. Porén, entre as persoas que máis destacan neste eido -pero que se mergullan igualmente no ensaio, no pensamento e no xornalismo- está Siro. As súas columnas nos medios de comunicación impresos son, as máis das veces, atinadas, sensatas, duras talvez, pero sempre incitando ao diálogo, ao respecto, á crítica construtiva, a transixencia, a tender a man e non morderlla a aquela persoa que fica diante, rival ou non coincidente coas súas ideas. Isaac Díaz Pardo segundo Siro Siro escribe coa fluidez e a mestría dun pensador, e ademais elabora viñetas que lanza nos medios cun estilo ético e estético moi propio. Ético porque non gusta de mergullarse nos lameiros da intolerancia para denunciar as fraudes -porén, continúa a ser incisiv

Manolo Pipas, Isaac e a memoria

Imaxe
Xente alporizada (obra de Isaac Díaz Pardo) A de hoxe é unha manda en verso, unha manda que enche as mans e os ollos de poesía. Mais esta composición, elaborada polo vate Manolo Pipas, xa fora publicada o 7 de xaneiro de 2012 , data do pasamento do xenio que ciclara a arxila de Sargadelos. O del é un poema biográfico, cronolóxico, dentro da lóxica da rima e do ritmo. Porque a cerámica tamén é iso, espirais cíclicas que ascenden e descenden para erguer a forma... Porque o espazo-aire-contido- define o volume, tal e como o as pausas e a enfase trazan os sentimentos do poema. Cada verso é unha marca das mans sobre o barro; cada rima, unha pegada dixital que certifica a autoría e autoridade (que autoritaria) da palabra. A da Manolo Pipas é unha composición dende o recordo, dende a rúa pisada que foi diálogo, dende a indignación pola morte, polo furto e polas realidades culturais a cara descuberta fusiladas. Queda esta composición ataviada co noso sincero agradecemento. isaac díaz pardo me

Juanlu Nacha, Isaac e Eu son Balbino

Imaxe
Eu son Balbino (obra de Juanlu Nacha) E dentro dos valores contemporáneos da ilustración galega tamén contamos cun nome ben recoñecido, o do ferrolán Juanlu Nacha (Juan Luís Fernández Pérez). Especialista en arte e deseño gráficos, os seus pasos máis firmes no mundo da arte comezan a ser debuxados nas rúas de Compostela, aló polo ano 1999. Como pasa con outros autores e autoras, inspírase no mundo rural, no mariñeiro, na música e nos símbolos nacionais galegos; e é quen de empregar as técnicas clásicas para logo (non quixese dicir melloralas) actualizalas aos gustos actuais por medio de ferramentas dixitais.  Aí quedan as súas versións d' O bico de Klimt ( Der Kuss ), a Monarrisca (ou Mona Lisa), as Feirantas de Seoane, as caricaturas de Castelao e Rosalía de Castro... Pero esa cultura que deseña, estampa, anova e recrea... é quen de trasladala á bisutería, aos complementos do bo vestir. Pois das nosas orellas pode pendurar Balbino, pode brillar Rosalía; e entre as chaves do port

Iria Ribadomar, Isaac e a nova ilustración galega

Imaxe
Isaac Díaz Pardo (obra de Iria Ribadomar) Debuxei a Isaac traballando, sumerxido en proxectos, e ao fondo unha das moitas probas de patróns  decorativos para cerámica do Laboratorio de Formas. Máis a verdadeira protagonista da ilustración é a  súa mirada, algo que sempre me fascinou de Isaac, unha porta aberta a un mundo atemporal, no que as  luces e as sombras son imposibles de separar as unhas das outras, un ollar único, un "Ollar Novo" .  Ilustración de Iria Ribadomar Deste xeito explica a súa obra a ilustradora, artista e debuxante Iria Ribadomar Molina. Ela é unha das grandes referencias da ilustración galega contemporánea, que sabe mergullarse na historia de todas aquelas mulleres esquecidas (polo noso país) pero que colaboraron na sustentación da cultura (do noso país) e do idioma (nacional)... Pensamos en Lolita Díaz Baliño -tía de Isaac Díaz Pardo- da que ela elaborara un fermoso cartaz. Alén doutras actividades, Iria desenvolve un proxecto gráfico denominado Deica

César Morán lembra e canta a Isaac

Imaxe
César Morán, coa sensibilidade que o caracteriza, enviounos unha súa composición para lembrar a Isaac Díaz Pardo. Achega partitura, letra e vídeo: todo un agasallo, un verdadeiro petisco para un día de luz. Na riola do tempo é xustamente iso, unha faísca de luz e memoria, unha muxica de acordes e palabra: unha regalía que pide máis. O autor, natural do Bierzo, concretamente de Toural dos Vaos, non só é músico, senón asemade profesor (filólogo galego) e escritor. As súas publicacións alumean dende Luzes de Galiza , Agália , A Nosa Terra e, entre outras revistas e xornais, en Casahamlet , esa revista de teatro tan querida por Francisco Pillado, Chus Pato, Luísa Villalta... Por se isto fose pouco, ten sacado do prelo varios ensaios e colaborado en múltiples publicacións colectivas. Queremos lembrar hoxe aquel seu libro que titulou O mundo narrativo de Álvaro Cunqueiro (1990), pois neste 2021 cúmprense cento dez anos do nacemento do autor de Mondoñedo e, outrosí, corenta do seu pasament

Euloxio R. Ruibal, Isaac Díaz Pardo e a crónica dun seminario

Imaxe
Lecturas do meniño Isaac Díaz Pardo cabo do seu pai. Quen descoñeza quen é Euloxio R. Ruibal ignora que estamos perante unha das referencias obrigadas da dramaturxia galega, considerado incluso como un dos renovadores do teatro do noso país. Dende cando menos os 16 anos de idade está totalmente inmiscido no mundo dos escenarios, mais tamén se mergulla no cine, na escrita e na docencia. Impartiu aulas na Universidade de Santiago de Compostela, foi bibliotecario-arquiveiro da Real Academia Galega (da que hoxe é numerario) e presidiu a Asociación de Escritoras e Escritores en Lingua Galega. No eido da escrita é autor de máis de dúas ducias de obras clasificábeis nos xéneros ensaístico, lírico, dramático e narrativo. Conta con obras tan interesantes como Valle-Inclán e o teatro galego: a recepción da obra dramática de Valle-Inclán na dramaturxia galega (1916-1973) , De corpo enteiro e Teatro mínimo . Influenciado por autores clásicos como Bertoll Brecht, determinados aspectos do teatro al